Ευλογία να κάνεις αυτό που θες…

Είναι αστείο, γιατί όποτε μπαίνω στα διάφορα μπλογκ ανθρώπων που θαυμάζω για τον ένα ή τον άλλο λόγο, διαβάζω λόγια τύπου “έχει περάσει καιρός από το τελευταίο μου μπλογκ/ποστ….” και λέω να μια απ’ τα ίδια.

Έχει περάσει καιρός λοιπόν (:)), κατ’ ακρίβειαν μερικές μόλις μέρες, από το τελευταίο μου άρθρο στη σελίδα. Είναι, ωστόσο, αρκετό αν λάβει κανείς υποψην ότι επιθυμώ να ανανεώνω τη σελίδα συχνά.

Με χαρά θέλω να σας πω ότι η νέα μορφή που πήρε η εκπομπή “Όλα στο Φως” στο Ράδιο Πρώτο είναι πραγματικά εξαιρετική. Δύο ώρες εκπομπής με επικαιρότητα, έκτακτες ειδήσεις και δεύτερη ανάγνωση θεμάτων. Παράλληλα τηλεφωνικές παρεμβάσεις, και μηνύματα από κόσμο ο οποίος έχει ανάγκη να μιλήσει δημόσια.

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ για την οποία είμαι ιδιαίτερα ευλογημένη. Κι αυτό γιατί δεν είναι το πιο εύκολο πράμα για έναν νέο να ασκεί το επάγγελμα που αγαπά. Δύσκολοι καιροί, με ανάγκη για συμβιβασμούς.

Γι’ αυτό και αισθάνομαι ευλογημένη που κάνω κάτι που αγαπώ, σε ένα μέσο λατρεμένο και με συνεργάτες με τους οποίους τα πάμε άριστα. Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω.

11.00-1.00 σας περιμένουμε με αγάπη και χαρά.

Ευχαριστώ πολύ!

Φωτογραφία: Μιχάλης Κυπριανού/Styling Mαριάννα Χατζημηνά

Θα δυσκολευτείτε πολύ, κύριοι

Θα δυσκολευτείτε πολύ κύριοι. Δεν θα πείσετε εύκολα. Θα χρειαστεί κόπος. Αλήθεια κατ’ ακρίβρειαν, γιατί ο κόσμος έχει κουραστεί απ’ το ψέμα. Βλέπει τα πάντα με καχυποψία πόσο μάλλον τις υποσχέσεις.

Είστε υποψήφιοι πρόεδροι σε μια χώρα που έπαθε και (δεν) έμαθε. Στο Ράδιο Πρώτο ο Έφορος Εκλογών μας περιέγραφε την αποκαρδιωτική εικόνα στους καταλόγους όπου απουσιάζουν κάπου 40,000 ονόματα νέων 18-30 ετών οι οποίοι δεν πιστεύουν ότι υπάρχει λόγος να ψηφίσουν. Γιατί; Μεγάλη ιστορία. Ένα μήνυμα που ήρθε λέει, όμως, πολλά…πώς να πάμε να ψηφίσουμε; πενιχρές συντάξεις, τα νοσοκομεία υπολειτουργούν, οι φίλοι μας δεν βρίσκουν δουλειά.

“Πού πάμε τελικά;” απορούσε ο ακροατής.

Θα έχουμε την ευκαιρία να ανακρίνουμε τους υποψήφιους προέδρους το επόμενο διάστημα και η ερώτηση που πρέπει να αναμένουν έρχεται απο τον Κύπριο της διπλανής πόρτας. Και είναι ακριβώς αυτή:

Πού πάμε τελικά;

Ένα πλήκτρο είναι, πατάς off

Δώστου χρυσά, διαμάντια, όλα τ’ αστέρια στον ουρανό. Τίποτε δεν θα αρκέσει τον άνθρωπο. Γιατί πάντα θα αναζητά την θλίψη και εκείνο το κάτι που λείπει. Και τίποτα να μην του λείπει θα “γεννήσει” ένα, έτσι για να αισθάνεται ζωντανός.

Σε μια περίοδο που οι θανάτοι έχουν μειωθεί παγκοσμίως, που πολλές ασθένειες έχουν βρει τον αντίπαλό τους και κάνουν πίσω ολα μάς φαίνονται σκούρα, εγκληματικά. Πανικός παντού, εύκολα.

Μια αλλαγή είναι όλη κι όλη, ένα πλήκτρο. Πατάς off. Ανοίγεις ξανά και επιλέγεις.

Όταν ο Ακιντζί παραδέχθηκε ότι «τους έχει ανάγκη»

Μια κουβέντα είναι αρκετή καμιά φορά για να οδηγηθεί κανείς στο βασικό συμπέρασμα του όποιου προβλήματος. Τα πολλά μπερδεύουν. Continue reading “Όταν ο Ακιντζί παραδέχθηκε ότι «τους έχει ανάγκη»”

Ό,τι κι αν έρθει μαζί σου, κορούλα μου, θα ‘ναι όμορφο

Δεν της αρέσει το πρωινό ξύπνημα. Έχει νεύρα. Μόλις πιεί την προτελευταία γουλιά από το γάλα (αφήνει πάντα κάτι πίσω, τύπου “καφές”) ρίχνει ένα χαμόγελο και τα ξεχνάει όλα. Continue reading “Ό,τι κι αν έρθει μαζί σου, κορούλα μου, θα ‘ναι όμορφο”