Μια κασέτα (κι ένα στυλό μπας και κολλήσει)

Αυτό που πέφτεις τυχαία πάνω σε ένα αντικείμενο που σου θυμίζει το χθες… υπέροχο και ταυτόχρονα μελαγχολικό.

Η κασέτα που βλέπετε ήταν ξεχασμένη σε ένα κασετόφωνο.

Με βάση τα τραγούδια που περιλαμβάνει («Φίλε», Γιάννης Πλούταρχος!) θα ξεχάστηκε εκεί μέσα , κάπου στο 2001.

Στη συνέχεια ακούω Νότη Σφακιανάκη. Και ξαφνικά από πάνω Αλκαίος, Σ’ αγαπάω, παώ, πάω. Εκεί καταλαβαίνω ότι η κασέτα ΔΕΝ μου ανήκει. Θυμάμαι ταυτόχρονα εκείνη την κακιά συνήθεια…που γράφαμε ένα τραγούδι πάνω στο άλλο γιατί η κασέτα ήταν «γεμάτη».

Ξαφνικά σταματούν όλα – μέχρι που ακούω αυτό τον χαρακτηριστικό κλικ που κάνει όταν τελειώσει η κασέτα.  Την γυρίζω απ’ την άλλη, πατώ play. Πώς πέρασαν τόσα χρόνια;

Σιωπή για μερικά λεπτά και μετά ξανα τραγούδια.

Θυμάμαι αρχές του 2000 η κασέτα μάς εγκατέλειπε. Ή την εγκαταλείπαμε, καλύτερα. Ήρθαν τα C.D μετά τα πειρατικά C.D και μετά όλα χάλασαν. Πάνε. Θυμάμαι τα USB και μετά το YouTube να αλλάζει μια για πάντα την παγκόσμια μουσική βιομηχανία.

Δεν τα βλέπω όλα μαύρα. Βλέπετε τώρα με το Youtube αυτό που θέλω να ακούσω, το ακούω αμέσως. Χωρίς χρονοκαθυστέρηση και με μερικά μόνο κλικ, έτσι απλά.

Είμαι, όμως, ένας άνθρωπος που αγαπά το vintage, ρομαντικός και με φοβίζει που το κανάλι μού προτείνει τραγούδια καλλιτεχνών που μόλις άκουσα ή διαφημίσεις σχετικές με προιόντα που ψάχνω στο διαδίκτυο.

Ιδιωτική ζωή αντίο… με μια κασέτα και ένα στυλό, έτσι μπας και κολλήσει κάπου η ταινία και χρειαστεί να τη γυρίσουμε.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s